Black cats are superstitious

Πόσο μαλάκας είμαι;

2007-01-04T15:46:00.000-08:00

Το πρωί με πήρε τηλέφωνο η Ουκρανή που σενιάρει το σπίτι άπαξ της εβδομάδος για να μου πει ότι δεν μπορούσε να έρθει επειδή το προηγούμενο βράδυ είχε πεθάνει ο πεθερός της. Το τηλεφώνημά της με ξύπνησε. Ζαβλακωμένος όπως ήμουν απ' τον ύπνο, αντί να της πω "Συλλυπητήρια", της απάντησα το εξής ακατόρθωτο: "Συγνώμη".

War on terror

2007-01-03T17:02:00.000-08:00

Είναι φανερό ότι, στην απεγνωσμένη της προσπάθεια να εντοπίσει τον Μπιν Λάντεν, η CIA είναι πλέον αποφασισμένη να δοκιμάσει τα πάντα.

ΣαπφΩχ!

2007-01-03T15:57:00.000-08:00

Ήρθες μια νύχτα ύπουλη που κρύβονταν τ' αστέρια
Σε κοίταξα και σήκωσα μεμιάς ψηλά τα χέρια
Σου γύρεψα δυο τρεις φορές να πάρω ένα χάδι
Μα εσύ γελώντας έκανες το όνειρο ρημάδι

Τώρα που κάποια σε φιλάει κι εγώ σε συλλογιέμαι
Μια σκέψη έχω συντροφιά για να παρηγοριέμαι
Πάνω στου έρωτα τα φλας, την τύφλα και τη βία
Δεν το ψυχανεμίστηκα πως ήσουνα λεσβία

Άρα δεν πολυπειράζει
Και χαλάλι το μαράζι

Λυγερό μου τζιβαέρι
Ήμουν χαμένος από χέρι

Η νύχτα θέλει έρωτα

2007-01-02T16:21:00.000-08:00

Αν για οποιοδήποτε λόγο δε θέλετε να γίνετε βαμπίρ λόγω πίπας, κρεμάστε σκόρδα στα βρακάκια σας και ξενοιάστε.

2008

2006-12-31T18:16:00.000-08:00

Avanti, popolo!

Ναι ή ου;

2006-12-16T17:08:00.000-08:00

Ρε σεις, τελικά αληθεύει ότι οι άντρες προτιμούν τις ξανθές;
Εγώ πάντως ξέρω πολλούς που προτιμούν τους μελαχρινούς.

μπαμ ηκούσθη στον αέρα

2006-12-08T17:45:00.000-08:00

Προτεινόμενη άσκηση για το Βιβλίο Αριθμητικής της Γ' Δημοτικού (αναθεωρημένη έκδοση, 2007):

Πέντε κυνηγοί βγήκαν να κυνηγήσουν τσίχλες. Ντουφεκίστηκαν και οι πέντε. Πόσες τσίχλες κάνουν πάρτι;

Ζήτω η πατρίς

2006-12-03T20:12:00.000-08:00

Καστοριά, παράγκα δίπλα στη λίμνη. Δυο έφηβοι με κομμώσεις ντεμοντέ και τζατζίκι στα χνώτα άδουν ξεβράκωτοι το "Ενα το Χελιδόνι" και ξαφνικά λατρεύω την Ελλάδα. Τους μιλάω για τον άρχοντα του πεσιμισμού, τον Αρθούρο Σ., και με ταϊζουν τις πολύ ανόμοιες αλλά εξίσου γοητευτικές στύσεις τους για να στανιάρω με μακεδονίτικη πρωτεϊνη. Δεν έχω ξαναπεράσει τόσο ωραία σε παράγκα.

Στα Μετέωρα, φρεσκοπλυμένος σε πέτρινη γούρνα, διαβάζω ένα γιαπωνέζικο διήγημα στον Βαρθολομαίο, τον πνευματικό μου. Ύστερα, υπό το φως των κεριών στο κελί του, με γλείφει από πάνω ως κάτω χουρχουρίζοντας σα φχαριστημένος γάτος. Με γαργαλάνε τα μούσια του αλλά κατά τ' άλλα είναι μάστορας. Το όνομα του μοναστηριού δεν το αναφέρω για λόγους τακτ.

Στη Λιβαδειά καταβροχθίζω καλαμάκια στο σουβλατζίδικο του κουκουέ και βάζελου Μπάμπη. Από ιδεολογία χέσε μέσα, αλλά η μάσα άπαιχτη. Βλέπει το μπρελόκ μου από το ΑΕΚ Shop και με αποπαίρνει. Η κόρη του είναι πνευματικά καθυστερημένη. Λογικό. Σε παρακείμενο τραπέζι μια κοπέλα σχεδόν φωνάζει στο συνοδό της: "Πόσες φορές θα σου πω να μη με λες Ευαγγελία; Βαγγελιώ - κατάλαβες; ΒΑΓΓΕΛΙΩ! Αμάν πια!".

Στον Παρνασσό βρίσκω βρυκόλακες το δείλι στις κοιλάδες. Τρώνε ωμά κατσίκια και ξωτικά, και τα μεσάνυχτα συρρέουν στην Κασταλία για να πετάξουν πάνω απ' το χιόνι, πάνω απ' τη μαύρη θάλασσα. Στο πέρασμά τους ακούς μανδύες να πλαταγίζουν στον άνεμο.

Στις Κυκλάδες δεν πηγαίνω πια. Σταμάτησα όταν κατάλαβα ότι είναι απομιμήσεις των στίχων του Ελύτη.

Στην Αθήνα απολαμβάνω το δυσεύρετο ουίσκι μου και τον Στέλιο, με και χωρίς το μποξεράκι του. Ο Στέλιος διηγείται υπέροχα, καλύτερα κι από μένα τον ίδιο. Σκοπεύω να σας μιλήσω πολύ σύντομα γι' αυτόν - για την ακρίβεια, δεν κρατιέμαι! Δυστυχώς όμως τώρα πρέπει να ετοιμαστώ, εμφανισιακώς και ψυχολογικώς, για μια ελεεινή κοινωνική υποχρέωση. Όπως ίσως διαπιστώσατε, αυτό είναι το πρώτο μου ποστ. Καλώς ήρθατε λοιπόν στην κοσμάρα μου, αλλά ΠΡΟΣΟΧΗ: Η χλόη δαγκώνει. Και, παρακαλώ, μην πατάτε το σκύλο.